· 

Concertverslag van het einde van een mooi avontuur

door Linda de Bruijn

Het is al een paar uur donker als ik op zondagavond 15 december door de straten van Oslo loop. Ik ben op weg naar het laatste optreden van de Europese clubtour van Duncan Laurence in Ingensteds.  Het is inmiddels zeven maanden na zijn overwinning op het Eurovision Songfestival in Tel Aviv en ik ben benieuwd hoe groot de bekendheid van Duncan is in Noorwegen.

Ingensteds

De locatie waar het concert plaatsvindt, ligt op 20 minuten lopen uit het centrum en de route loopt door de meer authentieke straten van Oslo. De dag ervoor heb ik de route al bij daglicht gelopen en het kerstmarktje in het straatje, waarvan Ingensteds het eindpunt is, bezocht. Er waren maar weinig mensen op de kunst en soep afgekomen. 

 

Ingensteds is een opgeknapt fabriekspandje dat zich presenteert als een hippe, trendy club met een industriële vormgeving. Tussen alle aangeplakte aankondigingen zoek ik naar die van Duncan, maar ik vind er geen. Alles wat ik vind is een kleine vermelding van zijn naam op het maandoverzicht van de club. De affiche is weliswaar kunstzinnig vormgeven, maar valt totaal niet op tussen alle graffiti en vele andere aankondigingen op de muur. 

 

Nadat er vragen over waren gesteld, meldt de club op haar Facebook-pagina dat de deuren om 19.00 uur open zullen gaan en dat Duncan om 20.00 uur zal beginnen met zijn show. Als eindtijd wordt 23.30 uur aangegeven. Ik weet dat zijn programma iets meer dan een uur duurt omdat ik de show ook in Utrecht heb gezien en de rest van de tour via social media heb gevolgd. Meestal wordt zijn programma voorafgegaan door een voorprogramma. Ingensteds vermeld echter geen voorprogramma.

  

ontspannen sfeer

Als ik rond 19.45 uur arriveer is het stil op straat. De naastgelegen clubs zijn gesloten. Zondagavond lijkt geen uitgaansavond te zijn in Oslo. Bij Ingensteds staan ongeveer 20 mensen te wachten om naar binnen te mogen. Ik sluit mij aan, laat mijn paspoort controleren en mag naar binnen. Binnen wordt mijn ticket gescand en het is, ongeveer vijftien minuten voor Duncan’s opkomst, nog lang niet vol. De sfeer is ontspannen en er is alle tijd voor een biertje. Tussen de aanwezigen tel ik een twintigtal Nederlanders. 

 

Ik zie dat de apparatuur van de band net op het kleine podium past. Ook voor Duncan is er niet veel bewegingsruimte. Om 20.00 uur komt de band van achter het publiek het podium op, even later gevolgd door Duncan zelf. Zoals verwacht opent hij ook deze laatste show met mijn favoriete nummer "Kings", een prachtige song, die het nu zonder de bijbehorende lichteffecten moet doen.
De setlist wordt volgens verwachting afgespeeld,  af en toe onderbroken door een praatje. Duncan zingt met veel gevoel, de nummers raken, meer dan in Utrecht
.  Ook "Love don’t hate it" en "Arcade" moeten het doen met een uitgeklede versie van de bekende rode en blauwe lichteffecten. Het doet echter niets af aan de nummers, want die staan, ook zonder toeters en bellen, als een huis. 

 

Wake up love

Duncan zingt voluit, maar heeft last van de rookmachine, die af en toe de band aan het zicht onttrekt. Gelukkig heeft hij weinig last van het lawaai van vallende dingen achterin de zaal. Hoewel er contact is met het publiek en Duncan het zichtbaar leuk vindt dat er naar hem geluisterd en met hem mee wordt gezongen, maakt het geheel geen levendige indruk. Dat is jammer want dit was niet alleen de kleinste zaal van de tour, de kaartjes waren één van de duurste.

Als laatste zingt Duncan het prachtige en gevoelige nummer "Wake up love", maar is na de laatste noot vlug verdwenen en laat zich niet meer zien. De leden van de band komen wel terug, hebben nog tijd voor een praatje met de paar toeschouwers die nog een biertje drinken maar beginnen toch snel met het afbouwen van de apparatuur. Na ongeveer anderhalf uur sta ik weer buiten en was er van feestvreugde geen sprake. Dat had zeker wel gemogen na deze eerste indrukwekkende tour van de man die in zeven maanden tijd zijn Songfestival imago van zich afschudde en steeds meer zichzelf wordt.

 

Geen opsmuk nodig

Gelukkig blijkt hij zelf volop van de avond genoten te hebben en dat is fijn om te weten. Desondanks was deze avond, denk ik, toch een gemiste kans om zijn bekendheid in Noorwegen uit te breiden. Aan Duncan zelf heeft dat niet gelegen, hij is nou eenmaal een fantastische zanger, die je weet te raken, ongeacht de locatie. En misschien werd dit juist wel door alle omstandigheden, een bijzonder en intiem concert.

Verhalen die je misschien ook leuk vindt:


Reactie schrijven

Commentaren: 0